Daha önce frenlemediğim şekilde kendimi frenlediğim ve daha temkinli davrandığım için sanırım hafiften suçlanmaya başlanıyorum, ve fark edileceği üzere “edebi üslup”lardan sıyrılıyorum. Emin olamadığım en ilginç şey insanın kendine yaptığı en derin arzularıyla ilgili problemli itiraflarının, sanıldığı gibi canımı yakmaması aksine bunlardan hoşlanmam.
Kendimi gerçekten tanıyor ve buna rağmen seviyor muyum yoksa bu benim gerçekten kendime erişememek için koyduğum bir takım güvenlik duvarımı ? Here comes the irony çünkü son 1 yıldır gerçek güvenlik duvarlarını aşarak para kazanıyorum.
Ayakkabılarının altında adımın yazmasını istiyorum derken bunu gerçekten kastediyordum. Sanırım gerçekten sen siyah göz yaşları dökeceksin ve ben bunu gördüğümde paramparça olacağım, aynı daha önce olduğu gibi. Kadıköy kızları diye bir şey yok, alternatif akım aslında ana akımdır ve hiç birimiz özel değiliz, özel olan hepimizin aşağı yukarı aynı olması.
Burası hala okunuyor mu bunu bilmiyorum ama bunu hem çok ister hem de dehşet içinde korkardım.